Page 68 - 4 DIATMHMATIKO - ABSTRACT BOOK_FINAL

OΡΓΑΝΩΣΗ
ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΟΥΡΟΛΟΓΙΚΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ
ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΟ ΔΙΑΤΜΗΜΑΤΙΚΟ ΣΥΝΕΔΡΙΟ
BΟΛΟΣ • ΣΥΝΕΔΡΙΑΚΟ ΚΕΝΤΡΟ ΘΕΣΣΑΛΙΑΣ, ΜΕΛΙΣΣΑΤΙΚΑ
68 4o ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΟ ΔΙΑΤΜΗΜΑΤΙΚΟ ΣΥΝΕΔΡΙΟ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΟΥΡΟΛΟΓΙΚΗΣ ΕΤΑΙΡΕΙΑΣ
ΒΙΒΛΙΟ ΠΕΡΙΛΗΨΕΩΝ
25-27 Σεπτεμβρίου 2025
e - Posters
Υλικό και μέθοδος: Αναζητήθηκαν στη βιβλιογραφία περιπτώσεις διαγλουτιαίας βιοψίας του προστάτη υπό αξονική καθοδήγηση και ανευρέθηκε περιορισμένος αριθμός δημοσιευμένων περιστατικών.
Αποτελέσματα: Άντρας 65 ετών, με ιστορικό κοιλιοπερινεικής εκτομής για καρκίνο ορθού, μετά από έλεγχο ρουτίνας, παρουσίασε αυξημένο PSA (PSA=9.3), το οποίο αυξήθηκε το τελευταίο εξάμηνο. Κατά τη φυσική εξέταση, πραγματοποιήθηκε δακτυλική εξέταση που φανέρωσε στένωμα του ορθού στην περιοχή της αναστόμωσης, καθιστώντας αδύνατη την ψηλάφηση του προστάτη. Πραγματοποιήθηκε δοκιμασία εισόδου του διορθικού υπερήχου, αλλά δεν υπήρχε πρόσβαση λόγω του στενώματος. Ο ασθενής υποβλήθηκε σε πολυπαραμετρική Μαγνητική του προστάτη για τη χαρτογράφηση της βλάβης και εντοπίστηκε μονήρης βλάβη στην περιφερική ζώνη του αριστερού προστατικού λοβού, ύποπτη για κακοήθεια (PIRADS 4). Λόγω της ύπαρξης ύποπτης βλάβης και του ιστορικού στενώματος της αναστόμωσης, ο ασθενής υποβλήθηκε σε διαγλουτιαία βιοψία του προστάτη υπό τοπική αναισθησία. Η χαρτογράφηση του προστάτη μέσω της πολυπαραμετρικής μαγνητικής χρησιμοποιήθηκε για τη στόχευση των σημείων της βλάβης, ενώ η λήψης των βιοψιών πραγματοποιήθηκε υπό αξονική καθοδήγηση. Συνολικά ελήφθησαν πέντε ιστοτεμάχια προστάτη αδένα και στάλθηκαν στο Παθολογοανατομικό εργαστήριο. Οι βιοψίες ήταν αρνητικές για κακοήθεια αναδεικνύοντας φυσιολογικό προστατικό ιστό. Ο ασθενής τέθηκε σε πρωτόκολλο παρακολούθησης με προγραμματισμό επαναληπτικών πολυπαραμετρικών απεικονίσεων και διαγλουτιαίων βιοψιών.
Συμπεράσματα: Η διαγλουτιαία προσέγγιση αποτελεί προσιτή οδό για τη λήψη βιοπτικού υλικού από τον προστάτη σε ασθενείς χωρίς πρόσβαση από το ορθό. Η διαγλουτιαία βιοψία υπό αξονική καθοδήγηση απαιτεί συνεργασία με το Ακτινολογικό τμήμα και κλινική εμπειρία. Η χαρτογράφηση της περιοχής με προηγηθείσα πολυπαραμετική μαγνητική μπορεί να βοηθήσει στον εντοπισμό της βλάβης και στη λήψη στοχευμένων βιοψιών.
PP94
Η ΕΜΠΕΙΡΙΑ ΤΗΣ ΚΛΙΝΙΚΗΣ ΜΑΣ ΣΤΟΥΣ ΟΓΚΟΥΣ ΑΝΏΤΕΡΟΥ ΟΥΡΟΠΟΙΗΤΙΚΟΥ ( UTUC)
Θεμιστοκλής Μπέλλος1, Αλέξανδρος Σάμης1, Φώτιος-Ελευθέριος Γάσπαρος1, Άγγελος Τζώρας1, Χριστόφορος Κουρουνιώτης1, Αριστοτέλης Τουρπτζόγλου1, Χαράλαμπος Φλώρος1, Ιωάννης Κόικος1, Σάββας Τσακίρης1, Παναγιώτης- Βελισσάριος Σταματάκος1, Μαρία Ζέρβα1, Ιωάννης Πανόπουλος1, Νικόλαος Φεράκης1
1Γ.Ν.Α. Κοργιαλένειο Μπενάκειο ΕΕΣ
Σκοπός της μελέτης: Το ουροθηλιακό καρκίνωμα του ανώτερου ουροποιητικού (UTUC) ταξινομείται ως σπάνια κακοήθεια, με επιπολασμό 1 έως 2 περιστατικά ανά 100.000 άτομα (1). Η ριζική νεφροουρητηρεκτομή (RNU) με εκτομή του bladder cuff παραμένει ο χρυσός κανόνας χειρουργικής αντιμετώπισης (2). Ωστόσο η ριζική νεφροουρητηρεκτομή (RNU) μπορεί να οδηγήσει σε έκπτωση της νεφρικής λειτουργίας και σε χρόνια νεφρική νόσο (ΧΝΝ), αυξάνοντας στη συνέχεια τον κίνδυνο καρδιαγγειακών επιπλοκών και της συνολικής θνησιμότητας. Προκειμένου να μετριαστούν αυτοί οι κίνδυνοι, χρησιμοποιούνται διάφορες νεφροσυντηρητικές ενδοσκοπικές μέθοδοι για την αντιμετώπιση της νόσου.
Υλικό και μέθοδος: Στην κλινική μας με νεφροσυντηρητική ενδοσκοπική αντιμετώπιση αντιμετωπίστηκαν ασθενείς που άνηκαν σε low- risk κατηγορία σύμφωνα με τα κριτήρια της EAU (4). Το πρωτόκολλο παρακολούθησης των ασθενών αυτών, πάλι βάσει EAU, ήταν ένα δεύτερο χειρουργείο και κυτταρολογικές στις 8 εβδομάδες (second- look), κυστεοσκόπηση στους 3 μήνες, 6 μήνες και έπειτα κάθε ετός για πέντε έτη, καθώς και αξονική ουρογραφία την ίδια χρονική περίοδο με την κυστεοσκόπηση . Το πρωτόκολλο της κλινικής μας επίσης περιελάμβανε ουρητηροσκόπηση επαναληπτική στους 6 μήνες και κάθε έτος έκτοτε.
Αποτελέσματα: Από τους 5 ασθενείς που συμπεριλήφθηκαν στην μελέτη την τελευταία διετία, οι 2 συνέχισαν την στενή παρακολούθηση στην κλινική μας, ενώ οι τρείς μετά το πρώτο έτος του follow-up σταμάτησαν την παρακολούθηση. Σε αυτούς τους δύο ασθενείς έγινε επαναληπτική εκτομή μορφώματος στην πύελο στο 6μηνο της παρακολούθησης. Κανένας από τους ασθενείς δεν εμφάνισε στην διετία High Grade κυτταρολογικές, High Grade βιοψία ή ακόμα και μακροσκοπική υποτροπή της νόσου.
Συμπεράσματα: Η νεφροσυντηρητική μέθοδος στην θεραπεία των όγκων του ανώτερου ουροποιητικού είναι μία βιώσιμη λύση, καθώς φαίνεται ότι τα ποσοστά υποτροπής είναι σχετικά μικρά. Όμως, τα περιστατικά που υποβάλλονται σε αυτή τη θεραπεία πρέπει να επιλέγονται αυστηρά και να έχουν ένα στενό πρωτόκολλο παρακολούθησης.